|
Astryld faliste
 Obserwując astryldy faliste z większej odległości, możemy dojść do błędnego stwierdzenia, że to astryldy szare. Przyglądając im się z bliska, wyraźnie widzimy jak popielato- brązowe tło upierzenia pokryte jest gęsto i wyraźnie ciemnymi, falistymi prążkami, tworzącymi przepiękny rysunek tak charakterystyczny dla tego właśnie gatunku.
Wierzch ciała tych ptaszków jest szaro- brązowy z poprzecznymi, falistymi liniami. Spód jasno- brązowy z różowym odcieniem, czerwono- brązowo prążkowany. Pośrodku brzucha znajduje się różowa plama. Gardło białe z lekko różowym odcieniem. Od nasady czerwonego
dzioba przez oko ciągnie się czerwony pasek. Sterówki i pióra podogonowe ciemno szare do czarnych. Samce i samice ubarwione są niemal identycznie. Twierdzi się że samice mają mniej kontrastowe barwy i rysunek. Dostrzec tę różnicę jest jednak trudno. Osobniki młodociane są szaro-brązowe z niewyraźnie zaznaczonym prążkowaniem. Nie posiadają różowej plamy na brzuchu oraz czerwonego paska na boku głowy. Piórka podogonowe są poprzeczne prążkowane. Dzioby mają czarne. Ptaki osiągają od 105-125mm długości. Astryldy faliste ( Estrilda astrild) zamieszkują południową część kontynentu afrykańskiego oraz wyspę Mauritius, a przede wszystkim wyspę Świętej Heleny, co ma swoje odzwierciedlenie w nazewnictwie angielskim St. Helena Waxbill, czy też nazewnictwie francuskim Astrild de St. Helene. Prócz podgatunku nominalnego Estrilda astrild astrild występują jeszcze podgatunki: Estrilda astrild nigriloris, Estrilda astrild rubriventris oraz Estrilda astrild damarensis. Ciekawostką jest to, że poza swoją afrykańską ojczyzną, astryldy faliste żyją również na swobodzie w Europie. Ptaki, którym udało się uciec z portugalskich hodowli, całkiem dobrze zaaklimatyzowały się w okolicach Obidos, gdzie regularnie przystępują do lęgów i utworzyły tam całkiem liczną populację. Biotop, który najchętniej zasiedlają, to rozległe mokradła, brzegi rzek i strumieni porośniętych wysoką trawą i krzewami. Bardzo lubią przebywać w zaroślach trzcinowych. Poza okresem lęgowym tworzą stada liczące około 100 osobników. Z chwilą rozpoczynającego się okresu rozrodczego ptaki łączą się w pary, które odlatują w poszukiwaniu odpowiedniego miejsca pod budowę gniazd. Kuliste gniazda najczęściej budowane są bezpośrednio na ziemi wśród kęp wysokich traw lub pod gęstym krzewem. Nieco rzadziej w gęstym krzewie do dwóch metrów nad podłożem. W takim przypadku otwór wejściowy usytuowany jest w dolnej części gniazda i zakończonych czymś w rodzaju tunelu w kształcie misternie splecionej, wiszącej rurki. Gniazda zbudowane na ziemi mają otworki wejściowe z boku. Na ziemi bu dowane są często dwa gniazda jednocześnie, jedno na drugim lub obok siebie, podobnie jak u astryldów szarych. Dwa gniazda najprawdopodobniej mają zmylić ewentualnego drapieżnika, tym bardziej, że otwór wejściowy do gniazda, w którym wysiadywane są jajka jest mało widoczny i wyeksponowany, na przykład poukładanymi
przed wejściem drobnymi kamyczkami i patykami. W trakcie budowy i po zbudowaniu gniazd samce intensywnie tokują. Tokujący samiec zawsze trzyma w dziobie listek lub źdźbło trawy, rytmicznie podskakując na gałązce krzewu i śpiewa swą krótką, perlistą pieśń godową. Samica znosi od 4 do 6 jajek, które w ciągu dnia wysiadywane są na zmianę przez samicę i samca, w nocy tylko przez samicę. Najczęściej po jedenastu dniach inkubacji, wylęgają się pisklęta o żółtej skórze porośnięte jasno szarym puchem. W kącikach dziobów widoczne są błyszczące, niebiesko- białe brodawki. Mniej więcej po trzech tygodniach młode ptaszki opuszczają gniazdo i przez kolejne dwa tygodnie dokarmiane są przez rodziców, po czym staja się samodzielne. Astryldy faliste odżywiają się drobnymi nasionami traw oraz zielonymi częściami roślin. Obserwowano też jak łowią w locie rojące się termity.
następna strona >>>
|
