|
ASTRYLD TRZCINOWY
 Wśród australijskich astryldowatych , jednym z wyróżniających się swoją urodą gatunków jest astryld trzcinowy ( Bathilda ruficauda ) . Ubarwienie wierzchu ciała oliwkowo - żółto brązowe . Pióra nadogonowe ciemno czerwone z poprzecznymi , jasno - różowymi prążkami . Szyja , pierś , boki ciała , oliwkowo szaro - brązowe z wyraźnymi białymi plamkami .
Brzuch kremowo - żółty , pióra ( podogonowe jasno - szare . Czoło , gardło , okolice oczu i uszu , tworzą krwisto czerwoną maskę usianą drobnymi , białymi plamkami .Dziób czerwony , nogi żółto - brązowe . U samiczek wyraźnie mniejsza czerwona maska i nie tak intensywna barwa spodu ciała . Młode ptaki z wierzchu oliwkowo szare , od spodu nieco jaśniejsze . Dzioby
czarne . Osobniki dorosłe osiągają 110mm długości . Zamieszkują północno - zachodnią i wschodnią część kontynentu australijskiego po południowy Queensland . Znane są dwa podgatunki .
Astryld trzcinowy północno zachodni ( Bathilda ruficauda ruficauda ) .
Występują w północnym Queenslandzie . U podgatunku tego , zwanego nominalnym, czerwona maska jest nie wielka , a białe plamki mniej liczne .
Astryld trzcinowy wschodni ( Bathilda ruficauda clarescens ).
 Zamieszkują wschodnia część australii . Czerwona maska wyraźna i duża , a pozostałe upierzenie ubarwione intensywniej niż u podgatunku nominalnego . Bitopem astryldów trzcinowych są obszary porośnięte wysoką trawą oraz trzcinowe zarośla . Zawsze występują w pobliżu wody . Żywią się nasionami traw , które zbierają na ziemi i wydziobują bezpośrednio z wiech i kłosów traw . W okresie lęgowym jak większość
astryldów żyją w parach . W tym czasie prócz nasion pobierają również drobne owady . Kuliste gniazda budują ze świeżej , cienkiej trawy . Wnętrza gniazd wyścielają wełną i drobnymi piórkami . Gniazdo umieszczają w wysokiej trawie , w krzewach lub w ulistnionych gałęziach niskich drzew . Tokujący samiec trzyma w dziobie źdźbło trawy i śpiewa swą cichą , szeleszczącą melodyjkę . Samiec śpiewa również poza okresem godowym . Samiczka znosi od 3 do 6 białych jaj , które wysiaduje na zmianę z samcem . W nocy siedzą ptaki w gnieździe razem . Po 12 - 14 dniach wylęgają się pisklęta o jasno żółtej skórze porośniętej rzadkim puchem . Kąciki dzioba piskląt są białe , a na górnej , wewnętrznej jego części , występuje pięć czarnych kropek . Po 20 dniach młode opuszczają gniazdo i w dalszym ciągu dokarmiane są przez rodziców . Dokarmianie trwa znacznie dłużej niż u innych astryldów , o czym należy pamiętać , hodując ten gatunek . Poza okresem lęgowym ptaki przebywają w niewielkich grupkach . W czasie suszy tworzą duże stada . Astryld trzcinowy jest gatunkiem ładnym , spokojnym , nie płochliwym i chętnie przystępującym do lęgów w warunkach wiwaryjnych .Z tych powodów stał się bardzo lubiany i chętnie hodowany wśród miłośników ptaków . Po raz pierwszy został sprowadzony do Europy w 1860roku . Były to nie liczne osobniki , które trafiły do londyńskiego ogrodu zoologicznego . Ponownie , ale już większej ilości sprowadzono go w 1895 roku . Mimo to , przez kolejne lata był gatunkiem rzadkim w hodowlach . Dopiero po drugiej wojnie światowej , a konkretnie w 1949 roku , importowano te ptaki do USA , w 1950 roku do Anglii , a w 1951 roku do Niemiec . Od tego czasu zaczęto systematycznie uzyskiwać przychówki , wskutek czego stał się gatunkiem dość popularnym . Astryld trzcinowy przystępuje do lęgów w klatkach i wolierach .Najchętniej gniazduje w budkach lęgowych półotwartych i wykonanych ze sklejki , wikliny . Przybliżone wymiary budki , to 12x12cm ( dno ) i 15cm ( wysokość ) . Przednia ścianka ma wysokość 2/3 wysokości budki . Do wnętrza budki wkładamy miękkie , elastyczne siano , a jeszcze lepiej świeżą cienką trawę , którą astryldy trzcinowe preferują , podobnie jak w środowisku naturalnym . Część siana lub trawy rozrzucamy na dnie klatki czyli woliery , a ptaki zbierają je i wnoszą do budki uzupełniając swoje kuliste gniazdo . Zielona trawa ma jeszcze tę zaletę , że zawarta w niej wilgoć korzystnie wpływa na inkubację wysiadywanych jaj .Jeżeli wolierze umieścimy kępy trzciny , to często w niej ptaki budują swoje gniazdo . Samiczka najczęściej składa od 3 do 6 jaj , choć zdarza się ze zniesie ich 8 .W warunkach wiwaryjnych gatunek ten dość często cierpi na niedobór wapnia i samiczki mogą mieć kłopoty przy znoszeniu jajek . Aby temu zapobiec , należy podawać witaminę D3 oraz mineralia zawierające wapń . Astryldy trzcinowe dobrze wysiadują jaja i dobrze karmią swoje pisklęta . W tym czasie należy dodawać skiełkowane ziarno , drobne organizmy zwierzęce ( opisane w artykule pt. ,,Motyliki krasnouche" , ,,F&F" nr. 7/2001 ) lub miękki pokarm jajeczny , który jest chętnie pobierany przez ten gatunek . Po około trzech tygodniach młode opuszczają gniazdo i przez dłuższy czas dokarmiane są przez parę rodzicielską . Przestrzegam przed zbyt wczesnym odłapywaniem młodych od rodziców .Wybarwienie młodych ptaków trwa dość długo . Pierzenie zaczyna się po dwóch , a niekiedy po sześciu miesiącach życia i trwa przez kolejne sześć miesięcy . Młode samczyki , przed wybarwieniem , rozpoznamy po częstych próbach śpiewu . Astryldy trzcinowe są towarzyskie , spokojne i doskonale gniazdują z innymi gatunkami łuszczaków . Jeżeli chcemy doprowadzić do rozrodu w klatce , trzymamy w niej tylko jedna parę . W wolierze mogą przebywać z innymi gatunkami łuszczaków , jak również z osobnikami własnego gatunku . Od początku maja do końca października , można je chować w wolierach ogrodowych . Kiedy hodowałem ten gatunek , umieściłem kilka par w jednej wolierze wewnętrznej . Woliera wyposażona była w kilkanaście budek lęgowych , w których ptaki budowały gniazda , składały ja ja i odchowywały pisklęta . Młodych nie odłapywałem , pozostawały w wolierze wraz z gniazdującymi , dorosłymi parami . Rozmnażały się również w towarzystwie astryldów szarych , astryldów pomarańczowych , bengalików i srebrnodziobków .Tak jak innym gatunkom żyjącym w naturze w trzcinach , tak i astryldom trzcinowym często rosną zbyt długie pazurki , Które należy systematycznie przycinać ( uwaga na naczynia krwionośne ) . Nie cięte pazurki powodują , że ptak zaczepia się często o różne części klatki czy woliery , co może doprowadzić do trwałego kalectwa , a nawet do śmierci . Kępy trzcin umieszczane w wolierze , zapobiegają w pewnym stopniu szybkiemu przerastaniu pazurków ( ścieranie ) . Astryldy trzcinowe żywimy różnymi gatunkami i odmianami prosa z 25% udziałem kanaru . Do mieszanki tej możemy dodać możemy niewielką ilość murzynku , maku , lnu , nasion sałaty . Dodatek świeżych nasion traw mniszka lekarskiego , gwiazdnicy pospolitej , tasznika czy babki zwyczajnej jeszcze bardziej urozmaici menu naszych podopiecznych . Podajemy też miękki pokarm jajeczny i drobno posiekaną zieleninę , jak mniszek lekarski , gwiazdnicę pospolitą czy uprawianą w doniczkach trzykrotkę . Taka dieta spowoduje , że te piękne ptaki będą cieszyły nas dobra kondycją przez długie lata . Mutacje barwne tego gatunku , to ptaki żółtą i pomarańczową maska oraz albinotyczne . Występują również mutacje o zróżnicowanych kolorach dzioba lub kończyn oraz bardzo rzadkie szeki .
Andrzej Jarosz
Fotografie pochodzą z stron:
- http://www.chez.com/deliceanimal/diamant_queue_rousse.htm
- http://www.aeom.ca/encyc/espece.asp?enc_id=23
- http://www.aaeweb.net/
|
