Pochodzenie.

Gołąbek diamentowy jak i jego najbliżsi krewni - pozostałe gatunki z rodzaju Geopelia - zamieszkuje całą Australię. Spotkać go można niemal wszędzie, zwłaszcza na otwartych przestrzeniach, gdzie liczące kilkanaście sztuk stadka odpoczywają w cieniu drzew.

Mutacje barwne.

Dzikie gołąbki osiągają dł. 19-21 cm, ich ubarwienie jest brudno-szare. Przy czym skrzydła i ogon są ciemniejsze. Skrzydła są dodatkowo osypane białymi punkcikami, które wspaniale kontrastują na ciemnym tle piór okrywowych. Dzięki pracą hodowlanym uzyskano trzy podstawowe mutacje barwne: cynamonową, srebrną i białą. Najmniej jest egzemplarzy białych, które są najsłabsze genetycznie.

Rozróżnianie płci.

Rozpoznawanie płci jest dość problematyczne, zwłaszcza u ptaków młodych. Zazwyczaj samiczki są bardziej matowe i smuklejsze. Większość hodowców opiera się na szerokości obwódki wokół oka. Samczyki przeważnie mają pierścienie szersze i bardziej nabrzmiałe. Niestety kryterium to często zawodzi, gdyż poza sezonem lęgowym obwódki u samczyków zmniejszają się, a starsze samice również mogą posiadać bardzo szerokie oprawy oka. Dla minie najpewniejszym symptomem przynależności do określonej płci jest tokowanie.
Tylko samice i to już kilkumiesięczne tokują-kłaniają się rozkładając ogon w wachlarz, przy tym głośno huczą. Tokowanie jest łatwe do zaobserwowania tylko w większych klatkach.

Pomieszczenia do hodowli.

Dobór pomieszczenia do hodowli gołąbków diamentowych jest dość istotny. Ponieważ wielkość klatki wpływa na aktywność płciową. W małych klatkach samiczki składają jaja, które przeważnie są niezapłodnione. Mała kubatura pomieszczenia hodowlanego zniechęca samczyki do krycia. Mnie udało się rozmnożyć gołąbki diamentowe w klatkach o wym. (60x40x40), uważam jednak, że są to rozmiary miniaturowe. Dlatego trzeba ptakom zapewnić klatkę min. 80cm. Najlepsza dla gołąbków jest wolierka pokojowa. W niej czują się świetnie, doskonale prezentują i mogą rozmnażać się w większej grupie. Niektórzy preferują wiosną i latem woliery ogrodowe, które przy naszych warunkach klimatycznych rzadko umożliwiają szczęśliwy odchów. W pomieszczeni hodowlanym temperatura w czasie pory spoczynkowej nie powinna spadać poniżej 6 °C. 

Zgodność z innymi ptakami.

Gołąbki diamentowe są z natury bardzo łagodne. Tak, więc bez problemu mogą być łączone z innymi gatunkami ptaków. Najczęściej umieszcza się je z ziębami ozdobnymi. Chociaż co agresywniejsze gatunki, a zwłaszcza zeberki wyskubują gołąbką pióra wokół nóg w celu wyścielenia nimi własnego gniazda. W śród papug najchętniej przebywają z nimfami i łąkówkami. Oczywiście warunkiem utworzenia mieszanej kolekcji jest odpowiednio duża woliera.

Karma.

Podstawową karmą powinna być mieszanka dla drobnej egzotyki, do której daje się ok. 10% maku. Gołąbki jest trudno przyzwyczaić do tartych owoców i warzyw, za to chętnie jedzą pączki rdestu ptasiego. W klatce nie powinno zabraknąć czystego piasku oraz mielonych skorupek od jaj.

Odchów młodych.

Para hodowlana nadaje się do rozpłodu w wieku 10-12 miesięcy, po całkowitym spierzeniu się. Chociaż miałem przypadki, że 3-4 miesięczne ptaki odchowały młode, to jednak starajmy się puszczać do lęgów starsze osobniki. Do gniazdowania dochodzi łatwo, gdy klatka jest odpowiedniej wielkości. Samczyk po częstych w ciągu dnia zalotach zabiera się do budowy gniazda. Za podstawę służy zazwyczaj koszyczek dla kanarka lub mała skrzyneczka. Warto osłonić gniazdo gałęziami iglaków, przez co gołąbki będą się czuły bezpieczniej. Młode samiczki składają jedno jajo a starsze dwa. Wysiadywanie przez obojga partnerów na przemian trwa 13 dni. Młode wylęgają się nagie, zupełnie bezradne, jak wszystkie gniazdowniki. Przez pierwsze dni życia młode są karmione wydzieliną z wola, potem pokarmem stałym. W okresie odchowu młodych można podawać mieszankę jajeczną, ale nie jest to konieczne. Młode gołąbki szybko się opierzają i zazwyczaj po 10-12 dniach opuszczają gniazdo. Na początku przebywają na podłodze pomieszczenia, gdzie są dokarmiane przez samczyka. Samodzielność osiągają w wieku ok. 3 tyg. Dobrze dobrana para może wyprowadzić nawet kilkanaście sztuk rocznie, lepiej jest jednak po 3-4 lęgach zrobić dłuższą przerwę. Przy odchowie gołąbków diamentowych może pojawić się problem związany ze zbyt wczesnym schodzeniem rodziców z piskląt. Młode gołąbki, które nie posiadają jeszcze mechanizmu termoregulacji są bardzo podatne na przeziębienia. Dlatego konieczne jest umieszczenie nad gniazdkiem małej żarówki, która będzie dla piskląt źródłem ciepła, zwłaszcza nocą.

Robert P. Sobecki

 Artykuł został opublikowany w nr 6/2000 (czerwiec) miesięcznika "Fauna&Flora".