W ostatnim czasie daje się zauważyć wzrost zainteresowania ptakami blaszkodziobymi. Najczęściej są to różne gatunki kaczek, nieco rzadziej hodowane są  gęsi lub łabędzie. Wśród kaczek spotyka się wiele pięknych i ciekawych gatunków. Kaczki to ptaki niewielkie, a więc idealne do przydomowych hodowli. Poza nielicznymi wyjątkami doskonale znoszą nasze warunki klimatyczne.

Do najpiękniejszych, najmniej kłopotliwych w hodowli i najbardziej rozpowszechnionych należą mandarynki i karolinki. Kaczory tych gatunków w swych szatach godowych są niezwykle dekoracyjne i robią duże wrażenie na obserwatorach. Kaczki są skromnie ubarwione, a ich szarobrązowe upierzenie jest uzasadnione podczas wysiadywania jaj i ochroniy piskląt. Barwa ta "zlewa się" z otaczającą roślinnością dzięki czemu są mniej widoczne. 

Interesująca nas północno-amerykańska karolinka (Aix sponsa) jest blisko spokrewniona z mandarynką (Aix galericulata), która zamieszkuje południowo-wschodnią Azję. O pokrewieństwie świadczy wspólna przynależność do rodzaju Aix. Jestem pewien, że zamieszczone zdjęcia oddadzą w pełni urodę karolinek, pominę więc opis morfologicznych cech tego gatunku. Karolinka występuje w kilku mutacjach barwnych. Popularne są odmiany: biała, beżowa i brązowa. Karolinki to ptaki leśne. Biotop, w którym występuje ten gatunek, to wzniesienia porośnięte lasem z licznymi jeziorkami.

W okresie godowym kaczka wyszukuje dziuplę, czasem na wysokości dziesięciu metrów nad ziemią. Składa tam od sześciu do dwunastu biało-kremowych jaj, które wysiaduje przez 28-39 dni. Pisklęta po wykluciu wyskakują z dziupli, a kaczka prowadzi je na wodę. W swym naturalnym środowisku karolinki żywią się zooplanktonem: mięczakami, małymi rybkami, owadami oraz zielonymi częściami roślin. Jesienią i zimą zjadają różne nasiona, w tym również żołędzie.

W naszych warunkach klimatycznych korolinki składają jaja od początku do połowy maja.

W okresie rozrodczym trzymamy je parami. Wybieg czy też woliera dla pary karolinek powinna być wyposażona w dwie lub trzy budki lęgowe umieszczone na różnych wysokościach i w różnych miejscach. Mogą to być wydrążone pnie drzew, ewentualnie budki zbite z desek. Dno powinno mieć wymiar 25x25 cm, a wysokość 50 cm. Otwór wejściowy o średnicy 10 cm winien znajdować się 30 cm nad dnem. Wyściółką gniazda może być słoma lub torf zmieszany z suchymi liśćmi. Do budek umieszczonych wyżej przytwierdzamy drabinkę (deska z przybitymi poprzecznie listwami) lub kawałek grubej gałęzi, która wygląda naturalniej. W warunkach przydomowej hodowli zbiornik z wodą do pływania jest niezbędny. 

Na przełomie maja i czerwca kaczory grupują się w stada, zaczynają się pierzyć i tracą swoją wspaniałą  szatę, przybierając barwę szarobrązową, podobną do barwy kaczek. To skromne upierzenie noszą do września, a w drugiej połowie tego miesiąca ponownie wyrastają im piękne kolorowe piórka.

Dorosłe karolinki nie są wybredne. Jedzą pszenicę, płatki owsiane, ześrutowaną kukurydzę i proso. Wiosną i latem możemy im podawać niewielką ilość tłuczonych, gotowanych ziemniaków z odrobiną mieszanki mineralnej. Do zbiornika z wodą dobrze jest wpuścić rozwielitki (Daphnia sp.), a na lustro wody wrzucić rzęsę wodną. Młode karolinki w pierwszych dniach życia chętnie zjadają żywe rozwielitki, które podajemy im w płytkiej misce z wodą. Możemy także podawać ugotowane na twardo jajka, które rozgniatamy widelcem (wraz z skorupkami) i mieszamy z bułką tartą i tartą marchwią. Przy odchowie kacząt można z powodzeniem stosować gotową mieszankę paszową dla kurcząt. 

Artykuł został opublikowany w nr 8/2000 (sierpień) miesięcznika "Fauna&Flora".