|
Amadyny wspaniałe (Erythrura gouldiae)
 I rzeczywiście , kolorystyka omawianego gatunku jest niepowtarzalna . Wierzch ciała i pokrywy skrzydeł zielone . Lotki szaro brązowe . Pióra nad ogonowe jasno niebieskie . Sterówki czarne , z których dwie środkowe są znacznie dłuższe od pozostałych i tworzą coś w rodzaju włoskowatych wyrostków . Pierś jaskrawo fioletowa , ostro odgraniczona od zdecydowanie żółtego brzucha . Pióra pod ogonowe białe . Głowa błyszcząca czerwona obrzeżona czarnym paskiem, który w dolnej części jest nieco szerszy i łączy się z czarnym gardłem . Za czarnym paskiem znajduje się drugi turkusowo niebieski pasek , najszerszy w górnej części głowy . Dziób białawy z czerwonym końcem . Nogi jasno żółte . Samiczki ubarwione nieco skromniej . Wyraźnie różnią się od samców barwą piersi , która jest jasno liliowa . Brzuch mają jasno żółty , a czerwień głowy ciemniejsza i mniej intensywna . Ptaki osiągają 14cm długości . Osobniki młodociane oliwkowo szare . Pierś ciemno szara , brzuch jasno - szary u samiczek , żółtawo - szary u samców . Dzioby czarne . Oprócz odmiany czerwonogłowej w środowisku naturalnym występują również osobniki czarnogłowe i tak zwane "żółtogłowe" , których głowa w rzeczywistości jest pomarańczowa. W dalszej części tego artykułu będę je nazywał pomarańczowogłowymi . W odległej przeszłości te trzy odmiany barwne traktowane były jako odrębne gatunki . Australijski ornitolog Cayley twierdzi , że na trzy ptaki czarnogłowe przypada jeden czerwonogłowy, a na pięć tysięcy czarnogłowych przypada jeden pomarańczowogłowy . Dane te oparte są na długotrwałych obserwacjach populacji w różnych rejonach występowania tego gatunku . Ojczyzną amadyn wspaniałych są najcieplejsze obszary kontynentu australijskiego . Zamieszkują północną tropikalną Australię za wyjątkiem półwyspu York . Obszar występowania rozciąga się od północno - zachodniego wybrzeża po wybrzeże północno - wschodnie , a na południe po 19o szerokości geograficznej . Populacja południowa jest częściowo wędrowna . Zdarza się, że w poszukiwaniu pokarmu i wody ptaki lecą w kierunku tropikalnej północy . Jednym z areałów lęgowych gatunku jest wyżyna Kimberley ( północna część Wyżyny Zachodniej - 936 m.n.p.m. ) , która należy do najcieplejszych miejsc na półkuli południowej. Letnia temperatura dochodzi do 40o - 45oC a w okresie deszczowym utrzymuje się na poziomie 30o - 35oC . Nocą bardzo rzadko spada poniżej 20oC. Na południowych granicach występowania amadyny wspaniałej, w okresie deszczowym, temperatura wynosi około 15oC, ale po deszczach kiedy zaczynają się lęgi wzrasta powyżej 22oC. Amadyny wspaniałe najczęściej zakładają gniazda w opuszczonych dziuplach papug lub innych gatunków ptaków . Zdarza się, że w jednej , większej dziupli gniazduje kilka par . Takie zjawisko spowodowane jest zapewne niewystarczającą ilością dziupli na obszarze lęgowym . Bardzo rzadko budują gniazda w krzewach czy wysokiej trawie . Materiał na budowę gniazda zbiera samiec i w pęczkach z nosi do dziupli . Są to kawałki trawy i cienkie korzonki . Tokujący samiec pociera dziobem o gałązkę na której siedzi przy czym dziób i głowa swoiście wibrują . Następnie przybiera pionową postawę , wypina jaskrawą pierś , szybko , rytmicznie podskakuje i śpiewa swoją cichą , szeleszczącą pieśń . Sterówki zawsze skierowane są w kierunku partnerki . Samiczka gotowa do aktu płciowego skierowuje swoje sterówki w stronę samca . Do zbliżenia dochodzi najczęściej w gnieździe .Zniesienie składa się najczęściej z 4 - 6 białych jaj . W ciągu dnia partnerzy zmieniają się w wysiadywaniu , nocą siedzą razem . Po 14 dniach lęgną się pisklęta , których różowa skóra pozbawiona jest puchu . Wewnątrz dzioba mają charakterystyczny dla tego gatunku układ plamek , a w jego kącikach po jednej białej i po dwie błękitne brodawki mają zdolność odbijania światła i w mroku dziupli "świecą" ,co ułatwia rodzicom bezbłędne karmienie . W trakcie karmienia piskląt , dorosłe ptaki pobierają niedojrzałe nasiona traw , zielone części roślin oraz rojące się termity , które łowią w locie . Po 22 - 24 dniach młodych ptaki opuszczają gniazdo , do którego na noc wracają .  Mimo , że od drugiego dnia po opuszczeniu gniazda zaczynają samodzielnie pobierać pokarm , to jednak w dalszym ciągu dokarmiane są przez rodziców . Po 14 dniach są już samodzielne . Według Immelmanna podstawowym pokarmem gatunku są nasiona traw: Sorghum plumosum , Panicum zymbirformae , Eriachne obtusa i Eragostris sp. Obserwowano jak stada tych ptaków zjadały zwęglone części roślin na pogorzelisku . Poza okresem lęgowym amadyny wspaniałe nocują na najcieńszych końcach gałęzi , usytuowanych tuż nad lustrem wody , co skutecznie chroni je przed drapieżnikami . Angielski ornitolog John Gould , nazwał ten gatunek "Gouldian Finch" na cześć swojej żony , która towarzyszyła mu w wyprawie badawczej po Australii w latach 1838 - 1841 i krótko po powrocie do domu zmarła . Opisał je pod naukową nazwą Amadina gouldiae . Następnie ptaki te włączono do rodzaju Erythrura ( papuziki ) i w wielu publikacjach opisywano je pod naukową nazwą Erythrura gouldiae . Wreszcie w 1962 roku Immelmann stwierdził na podstawie wnikliwej analizy cech morfologicznych i fizjologicznych , że gatunek ten jak gdyby ogniwem między rodzajami Lonchura ( mniszki ) , a Erythrura ( papuziki ) i utworzył dla nich odrębny rodzaj Chloebia . Naukowa nazwa Chloebia gouldiae obowiązuje do dnia dzisiejszego . Pierwsze ptaki czarnogłowe i czerwonogłowe dotarły do Europy w 1887 roku ,a pierwsze pomarańczowogłowe dopiero w 1915 roku . Transport odbywał się drogą morską . długotrwała podróż i zmiana warunków klimatycznych , powodowały bardzo duże straty . Ptaki , które przeżyły , długo aklimatyzowały się w nowych warunkach . Po drugiej wojnie światowej transportowano ptaki drogą lotniczą , dzięki czemu padnięcia były nie liczne , a ich kondycja znacznie lepsza .
<<< poprzednia | następna >>>
|
